Jak powstała metoda

Najważniejszym aspektem okoliczności powstania jest to, że metoda powstała z potrzeby dydaktycznej.

Emil Jaques-Dalcroze (1865-1950) jako wykładowca zauważył konieczność rozwijania wewnętrznego przeżywania muzyki oraz aktywnego słuchania bez konieczności matematycznych analiz.

Zainspirowany chęcią ułatwienia studentom nauki zagadnień
muzycznych rozpoczął poszukiwania narzędzi, za pomocą których, mógł to osiągnąć. Widoczne efekty pracy ze studentami doprowadziły go do podjęcia zajęć z dziećmi. Jego pierwsze spostrzeżenia:

Za pomocą słuchu możemy odbierać dźwięk i rytm oraz kontrolować sposób ich postrzegania. Głos jest środkiem służącym do reprodukowania dźwięku pozwala nam uświadomić sobie – na podstawie usłyszanego dźwięku – treść tego co słyszymy. 

Po latach obserwacji, doświadczeń i badań sformułował on metodę, której nadrzędną zasadą było wyjście od muzyki i wewnętrznych przeżyć z nią związanych. Od tego czasu rytmika pojawiała się coraz częściej, by w końcu na trwałe zapisać się jako podstawowy element edukacji muzycznej na różnych poziomach kształcenia.