Opis metody

Nie słuchamy muzyki wyłącznie uszami. To co słyszymy, rezonuje w całym naszym ciele, w mózgu i sercu.

Emil Jaques-Dalcroze

Metoda Emila Jaques-Dalcroze’a opiera się na doświadczaniu muzyki i wyrażaniu jej oraz własnych emocji poprzez ruch, który dla dziecka jest najbardziej naturalną drogą ekspresji. Celem zajęć prowadzonych metodą rytmiki, zgodnie z zamysłem jej twórcy było nie tylko rozwijanie muzykalności, ale holistyczny rozwój dziecka poprzez muzykę.

Metoda podzielona jest na trzy moduły (przy czym są one ściśle połączone w procesie dydaktycznym):

  1. Rytmika – czyli kształcenie naturalnych reakcji ruchowych na muzykę (rozwijanie poczucia rytmu)
  2. Kształcenie słuchu – czyli rozwijanie (ćwiczenie) słuchu
  3. Improwizacja – czyli swobodne tworzenie bez przygotowania (np. naturalne poruszanie się do muzyki improwizowanej na żywo przez nauczyciela czy też samodzielna gra dzieci na instrumentach orffowskich)

Podstawowe założenia metody wg jej twórcy:

– świadomość dźwięku może się wykształcić jedynie dzięki wielokrotnemu doświadczeniu go słuchem i głosem (jest to dokładnie ten sam proces jak przy nauce mówienia – najważniejszymi czynnikami są powtarzalność oraz prawidłowy wzorzec)

– świadomość rytmu – dzięki wielokrotnemu doświadczaniu go ruchem własnego ciała (jest to ten sam proces jak przy nauce chodzenia, biegania i dalej uprawiania sportu)

– praktyka muzyczna wymaga równoczesnego udziału słuchu, głosu i aparatu mięśniowego, i nie ma wątpliwości co do tego, iż w początkowym etapie nauki powinny być one rozwijane jednocześnie (tak jak do nauki języka potrzebujemy słuch, głos oraz aparat mowy /mięśniowy/)

Z doświadczeń i obserwacji Jaques-Dalcroze stworzył 5 zasad jakie powinny być zastosowane na każdych zajęciach:

  1. Praktyka przed teorią.
  2. Odzwierciedlanie muzyki naturalnym ruchem ciała.
  3. Rozwój koordynacji słuchowo-ruchowej.
  4. Emocjonalne przeżywanie muzyki.
  5. Działaniom odtwórczym powinny towarzyszyć działania twórcze i odwrotnie.